50, whatever
Een tijdje geleden ging ik naar een lezing van professor Stijn Baert. U kent hem ongetwijfeld van De Tafel van Gert. Ik was vrij laat, dus zocht ik snel een zitplekje. Ik had gedacht een bekend gezicht te zien, maar dat was blijkbaar niet zo evident. Ik keek links, ik keek rechts. Nope, niemand.
Niet veel later nam Stijn Baert het woord. “Welkom, jong Voka”… Mja, dat verklaarde veel. Misschien had ik die uitnodiging net iets te snel gelezen. Of deed ik nog eens een poging zonder leesbril. Of misschien had ik de term jong niet zo goed begrepen.
Tijdens zijn betoog ging het meermaals over de vijftigplusser. Een ras apart. Ik luisterde geamuseerd naar zijn uitleg. Op dat moment was ik nog 49 en 10 maanden. Ik hoorde duidelijk nog niet in die groep. Overduidelijk, uhm.
Ondertussen dus wel…
Sooo what ...
Ik begrijp heel eerlijk gezegd niet wat de fixatie is met dat cijfer. Akkoord, mijn schouder zit op dit moment blok. Voor het eerst in mijn leven loop ik 24/7 rond met een zwembandje. En misschien kan ik ook een serieus boompje opzetten over de wokegeneratie. Al zorgt mijn brain fog er maar al te vaak voor dat ik niet uit mijn woorden kom. Maar los daarvan ben ik toch totaal geen andere persoon dan heel die zaal gevuld met jong Voka-geweld.
Toch alleszins niet in mijn hoofd. Ik vind het zalig om in jongerentaal te duiken, de laatste deuntjes van MNM zing ik luidkeels mee en ook Netflix kent voor mij geen geheimen meer. En zeker niet voor series als Younger… 😉
Mja, enkel die spiegel. Die liegt niet.
Confrontatieangst
Toen mijn uitgever voorstelde om mijn derde boek opnieuw uit te geven, was ik laaiend enthousiast. Toen ze sprak over nieuwe auteursfoto’s, net iets minder. Slik. Het zweet brak me uit. En dat had niets te maken met een menopauzale aangelegenheid.
Maar goed, na drie weken 1200 kcal per dag (ok, ik lieg: 1400), 10.000 stappen per dag, een stevige streep spraytan en de nodige plamuurwerken van een make-upartist, ging ik opnieuw op de foto.
En los van alle normale gebruiksporen (zo noemen ze dat toch op Vinted?) herkende ik mezelf in het beeldmateriaal. Mijn hoofd en mijn spiegelbeeld konden weer een beetje met elkaar overweg.
Oef, ik was dus toch niet spoorloos verdwenen.
Misschien is dat het vreemdste aan ouder worden: je verandert wel, maar tegelijk blijf je vanbinnen verrassend dezelfde. En dat is uiteindelijk wat telt.
Alleen het etiket, tja, dat doet soms moeilijk. Whatever!
2 Comments
Danielle Krekels
Ik kreeg een potje aarbeidenconfituur cadeau in een pretmand, maar ben (was) eigl. niet zo’n fan van confituur. Gisteren at mijn man een sandwich met de nieuwe confituur en zei dat ik gewoon effe moest proeven.
Verrek, het smaakte naar zalig zoete aardbeien!
Zoals mijn vader ze maakte 50 jaar geleden, op jouw geboortedag, dus 😉 .
Op jouw gezondheid, madam confituur!
Madam Confituur
Superleuk om te horen, Danielle!